Filmski grad u Košutnjaku osniva se političkom direktivom, a Tito lično imenuje prvog direktora komiteta. Namera je bila da se napravi ”Holivud istoka” koji će moći da proizvede 100 filmova godišnje u ratom opustošenoj zemlji. Neograničena podrška vojske tadašnjoj filmskoj industriji, učinila je mogućim gigantske ko-produkcije poput: „Genghis Khan“, „Marco Polo“, „The Iron Cross“, „Kelly’s Heroes“,and „Quo Vadis“…). Partizanski film se susreo sa Holivudom, a boršt vestern sa špageti vesternom na istočni način.
1969. “Bitka na Neretvi” biva nominovana za Oskara za najbolji strani film. To je bila produkcija koja je pojam ”ratni film” podigla na jedan novi nivo. Za potrebe snimanja, srušen je pravi most preko Neretve, u reku je bačeno 20 topova, 16 tenkova i kamiona i oko 5 tona ostalog naoružanja. Oko 6.000 vojnika JNA provelo je dobar deo svog vojnog staža statirajući u grandioznim masovnim scenama. Fikcija je nadmašivala realnost.
Dajući dozu glamura nacionalnim stremljenjima, filmske zvezde uživale su Titovo gostoprimstvo. Njegovi maniri i način života omogućili su ovom jugoslovenskom lideru proleterijata da na svom privatnom ostrvu, safari parku, jahti i privatnom bioskopu na otvorenom ugošćava zvezde sa holivudske A liste. Ričard Barton je igrao Tita, Orson Vels četničkog vođu, Jul Briner partizanskog diverzanta..
Ovo je priča o filmu ”na komunistički način”, koja otkriva megalomaniju koja se graniči sa ludilom i koja je u isto vreme i komična i tragična. Zalazi u prošlost koja je zaboravljena i u način pravljenja filmova u kome je država učestvovala u meri koja je danas nepojmljiva. U zemlji u kojoj slobodni izbori nisu postojali, a oni koji su previše pitali ostajali bez pasoša – u realnosti, kao i u fikciji pod patronatom države – problemima nije bilo dozvoljeno da postoje.